Flard 8: Corona als koekoeksjong: wat zijn de gevolgen voor kankerpatiënten?

Vrijwel alle schadelijke gevolgen van het coronabeleid staan op een rij in een vorige week gepubliceerd artikel in NRC (link onderaan).

Ik pik er één uit: 4000 minder kankerdiagnoses in 2020 in Nederland. Dat lijkt misschien goed nieuws, maar dat is het niet. Het is schrikbarend. Mensen met klachten gaan niet naar de dokter. Verwijzingen blijven liggen. Bevolkingsonderzoek ligt stil. Door corona. Maar die tumoren groeien ondertussen wel door. Dus vroeg of laat gaat dat heel erg mis.

Er is meer aan de hand, maar dat komt nog nauwelijks in beeld. Ik bedoel de problemen van patiënten die al langer kanker hebben. Waar zijn de cijfers over hun uitgestelde kankerbehandelingen? Denk aan de zogeheten ‘planbare operaties’. Die worden vaak uitgesteld, omdat de ziekenhuizen het te druk hebben met coronapatiënten.

Ik vraag me dan af: hoeveel planbare kankeroperaties zijn er uitgesteld? En wat zijn de gevolgen voor kankerpatiënten? Deze vragen heb ik afgelopen week via Twitter gesteld aan het Nederlandse kankeronderzoeksinstituut IKNL. Ze zeggen dat ze binnenkort met cijfers komen.

Waarom vind ik dit zo belangrijk? Omdat ik zelf kankerpatiënt ben. Ik heb schildklierkanker sinds 2013, maar hopelijk is het nu echt verholpen. Ik sta nu onder regelmatige controle. De behandelingen waren zwaar. Ik ben (onder andere) drie keer geopereerd. In 2013 twee keer en in 2019 één keer. Dat waren ‘planbare operaties’. Toen was er nog geen sprake van verdringing door corona. Nu wel.

Dus ik voel met andere kankerpatiënten mee, die zitten te wachten op uitgestelde operaties. Met alle gevolgen van dien. Terechte angst, spanning en onzekerheid over groeiende tumoren en uitzaaiingen. De kans is immers reëel dat het afgedwongen wachten leidt tot zwaardere operaties en zwaardere behandelingen. En daardoor tot verlies van gezondheid, levenskwaliteit en levensjaren. Je hoeft geen geneeskunde te hebben gestudeerd om dit te snappen.

Als de coronacrisis toevallig een jaartje eerder was uitgebroken, was die operatie van mij hoogstwaarschijnlijk uitgesteld. Toen liep ik namelijk kans om op de intensive care terecht te komen. Dat bleek uiteindelijk niet nodig, maar er was wel een plaatsje voor me gereserveerd.

Zo’n bed reserveren op de ic voor een kankerpatiënt, dat kan nu eigenlijk nooit. Dat zegt ook het hoofd van de ic van het Amsterdam UMC, Armand Girbes, in een interview met het AD (link onderaan):

“Ik vergelijk de Covid-zorg graag met een koekoeksjong. Die gaat in een nest zitten, groeit en gooit alle andere vogeltjes eruit. Wat wij doen: we kijken naar dat nest, naar dat ene vogeltje, en daar stoppen we alles in wat we kunnen. Maar onder die boom liggen de vogellijkjes. Dat zijn de vogeltjes die er door het koekoeksjong uitgegooid worden. De patiënten die nu langer moeten wachten op zorg. Mensen die hun operatie uitgesteld zien worden. (...) Het is moeilijk om het in cijfers uit te drukken, want die zijn er nog helemaal niet. (...) Over twee of drie jaar gaan we evalueren, dan komen er commissies. Die kijken onder de boom en zeggen verschrikt: ‘Jeetje, wat liggen hier veel vogellijkjes!’ (...)”

Eindelijk, denk ik dan. Iemand met inzicht in de problematiek van verdringing in de zorg. Maar deze intensivist kreeg van het zelfverklaarde nationale ic-opperhoofd Diederik Gommers te horen dat het prematuur en ‘onverstandig’ was wat hij zei. En dat dan niet als professionals onder elkaar, nee, ‘en plein public’. Via de media. Shame on you, Gommers!

Kortom: ik ben een kankerpatiënt die momenteel gelukkig ‘alleen maar’ regelmatig gecontroleerd hoeft te worden. Zo’n controle is niet voor niets; het kan weer misgaan. Dus daarom. Maar ook uit oprecht medeleven vind ik het heel moeilijk te verkroppen dat andere kankerpatiënten nu met extra veel stress zitten te wachten op hun operatie. Ze lopen het risico om de spreekwoordelijke vogellijkjes onder het koekoeksnest te worden. En als ze toch wél blijven leven, dan mogen ze dapper bijdragen aan de toename van het aantal verloren gezonde levensjaren.

(50.000 verloren gezonde levensjaren door verdringing in 2020. Dit is een schatting van het RIVM en trad vooral op door uitstel en soms afstel van bijvoorbeeld heup- en knieoperaties, niertransplantaties en oogoperaties. Dus daar zat kanker blijkbaar nog niet bij. Zie link naar NRC artikel.)


https://www.nrc.nl/nieuws/2021/02/25/27-februari-2020-a4033291

https://www.ad.nl/binnenland/niemand-durft-te-zeggen-we-moeten-minder-coronapa-tien-ten-toelaten-op-de-ic~a8c2ad6c/ .


Het schilderij hieronder vind je ook terug in de online gallery bij nieuw werk.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.