home » lezen » blog » Lucht, zuurstof, ademhalen

Lucht, zuurstof, ademhalen

Gepubliceerd op 27 maart 2020 om 13:23

Foto: detail van schilderij Weer op adem komen (hele schilderij zie hier)


Lucht, zuurstof, ademhalen. Tot voor kort vanzelfsprekendheden. Maar nu ineens geen vaste waarden meer. Het besmettelijke Coronavirus beneemt ons de adem. Letterlijk en figuurlijk.


Niet alleen het virus, ook de angst ervoor is besmettelijk. Fysiek houden we afstand, zodat het virus minder kans krijgt. Maar nemen we ook emotioneel voldoende afstand? Hoe zorgen we dat angst binnen de perken blijft en redeloosheid geen kans krijgt?

Het is een cliché, maar kleine dingen kunnen helpen. Je kunt bijvoorbeeld genieten van de frisse buitenlucht. Want die is er nu. Dankzij de beperking van onze bewegingsvrijheid, is de lucht nu relatief schoon. Haal eens lekker diep adem en merk het verschil.

Kíjk dan ook eens naar de lucht. Daar valt altijd wat te beleven. De Nederlandse schilderkunst is niet voor niets beroemd om z’n wolkenluchten. Probeer eens te kijken met de blik van de schilder:  is zo’n wolkenpartij interessant om te schilderen, denk je? Misschien wel interessanter dan een heldere, strakblauwe lucht? Of als het regent: hoe zou je dat dan schilderen?

Het lijkt makkelijk om een lucht boven een landschap te schilderen. Wolken hebben zoveel vormen, daarmee kan eigenlijk weinig mis gaan. En sinds we zijn afgestapt van allerlei klassieke, academische idealen, mogen groene en gele wolken ook.

Alles kan, maar niet alles overtuigt. En niet alle wolkenluchten zijn even interessant. Soms zie ik vanuit mijn zolderraam zo’n gezellige hemel vol wollige wolkjes die blozen van de rozig-rode zonsondergang. Als ik dat tafereel zou schilderen, zou je waarschijnlijk zeggen: nou, nou, had het niet wat minder gekund?! Kitscherig zeg!


Een wolkenlucht kan inderdaad makkelijk kitscherig worden. Nu heb ik niks tegen kitsch. In tegendeel. Ik vind het juist leuk om langs het randje te lopen van wat men artistiek nog acceptabel vindt. Maar ook voor mij zijn er grenzen. En die zijn er vast ook voor jou.

Wat vind jij een mooi geschilderde wolkenlucht? Naar een museum gaan mag nu helaas niet, maar op internet vind je van alles. En misschien ook wel in je boekenkast? Hieronder enkele voorbeelden. Niet de geijkte Ruisdaels, maar even wat anders:


Sientje Mesdag-Van Houten (Nederland, 1834-1909): Schaapskooi in Drenthe (aquarel)
Gabriele Münter (Duitsland, 1877-1962): Sonnenuntergang über dem Staffelsee
Hartini Gibson (Verenigde Staten, hedendaags): The Continuum of Time and Place
Anet Verdonk (Nederland, hedendaags): Weer op adem komen (meer van mijn werk; klik hier).


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Marcia
4 maanden geleden

Hi Anet,
Nu eens vanuit jouw eigen webpagina. Dank je wel voor je mooie suggesties. Wat de natuur nu buiten ons te bieden heeft is in geen woorden te beschrijven. Jij schildert ze, en probeert over te brengen wat je op je netvlies en emoties gevangen hebt. Ik adem in en leef erop voort. Als dat toch eens niet meer kon. Dat wonder van de natuur te zien en te ervaren. Meer dan ooit is jouw suggestie, aanbeveling waar: ga erop uit, zeker nu, nu we binnen gevangen zitten als ware het spertijd. En open je ogen, longen en hart. Dan denk ik: dan redden we het wel.
Hier alles naar omstandigheden goed. Enorm gekkenhuis op het werk. Maar rustig Pasen kunnen vieren.
Hoop dat jullie ook wel varen. Liefs van mij en van Wieger.

Anet Verdonk
4 maanden geleden

Hi Marcia,
Dank voor je mooie reactie op mijn blog.
Liefs, Anet