home » over de kunstenaar » Flarden » Flard 5: Ik ga op reis en ik neem mee... (maar nu even niet)

Flard 5: Ik ga op reis en ik neem mee... (maar nu even niet)

Ken je dat geheugenspelletje nog: ‘Ik ga op reis en ik neem mee’?
Zo ja, dan is je geheugen nog goed, zo nee dan ben je van de computerspelletjesgeneratie ;-)

Het ging zo:

A “Ik ga op reis en ik neem mee: een koffer.”
B “Ik ga op reis en ik neem mee: een koffer en een jas.”
C “Ik ga op reis en ik neem mee: een koffer, een jas, twintig onderbroeken.”
D “Ik ga op reis en ik neem mee: een koffer, een jas, twintig onderbroeken en een tandenborstel.”
Enz. Enz. Rondjes maken, totdat iemand iets vergeet te noemen. Die is dan af. Het duurde altijd lang. En ik vond het saai. Niet vreemd dat ik er tijdens deze zware lockdown weer aan denk.

Plotseling bedacht ik dat ik er een grapje mee uit zou kunnen halen: ik zou op deze manier alle gewone dingen kunnen opsommen die we dagelijks moeten offeren op het altaar van de heilige Corona. Ik wilde dat vanuit mijn persoonlijke perspectief gaan doen; immers voor andere mensen wegen andere offers zwaarder. In de hoop dat die enkeling die het leest, zich bewuster wordt van de situatie. Dat het wel wat al te gek begint te worden.

Het moest wel een grapje blijven. Dus niet vanuit het ‘zware perspectief’: de realiteit is dat veel patiënten door het coronabeleid nu op wachtlijsten van ziekenhuizen staan. Het akelige feit is dat mensen wachten op bypassoperaties, kankeroperaties, etc, omdat coronapatiënten op de eerste plaats komen. Ik wilde ook niet het perspectief kiezen van alle andere ernstig negatieve bijwerkingen van het coronabeleid: faillissementen, echtscheidingen, huiselijk geweld. Eenzaamheid, verlatenheid, depressie. Enzovoort.

Nee, al die extreem nare gevolgen van het coronabeleid zijn niet geschikt voor een grapje. Ik wilde er vanuit een ‘lichtere perspectief’ naar kijken: alle gewone, prettige dingen die we niet meer mogen. En waarvan we al lang geen idee meer hebben wanneer we ze ooit weer mogen. Ja, als we allemaal gevaccineerd zijn. En wanneer is dat?! Het duurt te lang.

Kortom: “Ik ga op reis en ik neem mee” omgevormd tot een speldenprikje om te gaan nadenken over de proportionaliteit van de maatregelen.

Intussen ben ik al snel weer opgehouden met die berichtjes op de sociale media, want ik wilde bij nader inzien niet gaan ‘spammen’. Maar voor wie het wil weten: dit is mijn lijst:

Ik wil tango dansen.
Ik wil meer mensen zien.
Ik wil ergens koffie en naar de wc.
Ik wil naar de osteopaat.
Ik wil naar een museum.
Ik wil met de trein zonder mondkapje.
(Ik wil nergens met een mondkapje.)
Ik wil naar de kapper.
Ik wil naar de winkel voor kunstenaarsbenodigdheden.
Ik wil uiteten.
Ik wil naar een concert.
Ik wil naar theater.
Ik wil na 21 uur naar buiten.
Ik wil naar het buitenland.

Het is maar een greep uit het hele arsenaal van wat wij allemaal verplicht zijn te offeren. Ik zou het nog persoonlijker kunnen maken:

Ik wil op een tangoavond met veel verschillende leuke mannen dansen ;-))
Ik wil met een goede vriend schouder aan schouder chardonnay-tjes drinken in een iets te volle nichtenkroeg in Amsterdam.
Ik wil een goede vriendin van vroeger opzoeken in Maastricht. Of zij wil naar mij komen. (Maar we maken geen afspraak, want haar vrouw is wat ouder, dus zij zijn heel voorzichtig en dat respecteer ik natuurlijk).

Ik wil met mijn lief een mooi reisje maken naar het buitenland. Hoeft niet zo ver, hoeft niet zo lang, maar wel in vrijheid...


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Annemiek
6 maanden geleden

I’m with you! Mooi gezegd en fijn een tegengeluidje. Ik voel me al een tijdje een roepende in de woestijn, dus nu minder alleen. Dank!

Anet Verdonk
5 maanden geleden

Ja, dat is het gevoel: roepende in de woestijn tot het zand in je mond zit. Gelukkig hoorde jij me.

Karen van Heiningen-Kess
5 maanden geleden

O jeetje, het is bij jullie veel meer dicht dan hier: ik kan uit eten, koffie drinken en een wijntje. Ik moet wel een mondkapje op bij binnen gaan, maar dan mag het af. Minder tafels , dus goede afstand van iedereen. Ik ga repeteren met mijn kwartet( niet met mijn zangkoor). Ik kan naar de dokters( met mondkapje) en de natuur in. Reizen is wat niet zo goed gaat.
Maar ik ben het eens met wat we hebben moeten inleveren( niet ik persoonlijk): gesloten bejaarden huizen, waardoor de oudere landgenoten vereenzamen en sterven. Ziekenhuizen die alleen 1 persoon toelaten bij de patiënt, per dag. Dat doet pijn en ik snap ook niet waarom er het nemen. Maar als er iets de bestaande verdeeldheid in de hand heeft gewerkt is dat deze virus wel

Anet Verdonk
5 maanden geleden

Ja, het zit hier potdicht. En je hebt helemaal gelijk: ouderen en zieken lijden er erg onder. Maar ik had hier bewust even voor een persoonlijke, toch wat lichtvoetigere invalshoek gekozen.