• olieverf op doek
  • online gallery
  • webshop
home » over de kunstenaar » Flarden » Flard 4: Ontwaken op de IC (vervolg)

Flard 4: Ontwaken op de IC (vervolg)

Terwijl ik voorzichtig slokjes water nam (dat bleek niet makkelijk in mijn verzwakte toestand), legde de jonge dokter mij omstandig uit dat ik geen vochtgebrek kon hebben, omdat ik immers aan een vochtinfuus lag. Ja, dat wist ik ook wel. Ik liet hem maar even praten. Daarna zei hij dat hij in opleiding was tot cardioloog. Aha.

Maar wat deed hij dan aan mijn bed?! Ik was met spoed geopereerd vanwege een acute afsluiting van mijn dunne darm. Ten gevolge van een naar binnen gegroeid litteken op mijn buik. Een strengileus. Ik had er nog nooit van gehoord. Je wordt er afschuwelijk ziek van. Bijna ondraaglijke pijn. En het kan dodelijk zijn als je niet op tijd wordt geholpen. Gelukkig komt het weinig voor.

Hoe dan ook. Ik was op tijd geholpen. Met dank aan mijn huisarts. En aan de chirurg. En aan iedereen daaromheen.

En nu lag ik op de IC en een jonge cardioloog legde mij uit dat mijn hartslag veel te hoog was. Dat leek me logisch, gezien de omstandigheden. Maar hij vond het zorgelijk. Daarom kreeg ik een hartkastje. Dat is een hoekig ongemakkelijk ding (zeker als je in bed ligt) dat op je borst wordt geplakt. Het registreert je hartslag, zodat die van afstand kan worden afgelezen. Afijn. Dat moest dan maar. Als ze dat dan zo dringend nodig vonden.

Ondertussen bleken er toch verpleegkundigen op de IC te werken. Na al die uren kwam er een verpleegster die me vertelde dat ik in de loop van de dag naar een gewone verpleegafdeling zou worden verhuisd. Ondertussen gaf ze me twee pillen. Ik vroeg wat voor pillen het waren. “Een bètablokker en een bloedverdunner.” Oh? Daar had de jonge cardioloog niks over gezegd.

“Vanwege uw hart,” zei de verpleegster. Maar met mijn hart was niks mis. Het was alleen op hol geslagen. Kwestie van geduld. Dan wordt het vanzelf weer rustig. Dus ik weigerde de pillen te slikken. “Dat moet ik dan noteren,” zei de verpleegster streng. “Dat moet u zeker doen,” zei ik. “Misschien wilt u dan meteen een gesprek voor mij aanvragen met de eindverantwoordelijke cardioloog?”

Zo assertief moet je dus zijn. Terwijl je nota bene nog totaal verzwakt op de IC ligt. Maar blijf ook dan alert als het kan, want anders word je een zwaardere patiënt dan je al was.


(Hoe liep dit af? Goed. Ik heb de pillen niet geslikt, maar ik ben er wel mee akkoord gegaan om een scan te laten maken. Voor alle zekerheid. Mijn intuïtie dat er niets aan de hand was, bleek volkomen juist.)


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.