• olieverf op doek
  • online gallery
  • webshop
home » over de kunstenaar » Flarden » Flard 2: Een ezel stoot zich in 't gemeen...

Flard 2: Een ezel stoot zich in 't gemeen...

Een ezel stoot zich in 't gemeen ... geen twee keer aan dezelfde steen. Maar ik wel hoor! Wil je het weten? Bekijk dan eerst de bijgaande foto’s. Aan de hand daarvan is dit verhaal waarschijnlijk makkelijker te volgen.

Vorig jaar heb ik een groot zeegezicht gemaakt (80x100cm, dat is voor mijn doen groot) met een hoge horizon. En ik heb maanden (of in elk geval weken) zitten kijken wat er nou mis was met dat werk. Het was wel gelukt, maar toch ook niet...

Na veel kijken (en weer wegzetten) kwam ik er uiteindelijk achter dat de lucht te druk was. Die heb ik dus overgeschilderd en heel rustig gemaakt. Er gebeurt nu weinig in die lucht. Alles gebeurt in de water-, strand- en duinpartijen. Daar zie je beweging. Daar is het druk met vormen en kleuren.
Overigens heb ik er wel voor gezorgd dat het blauw van de lucht gemengd is met kleuren die ook in de zee- en strandpartijen voorkomen. Dat heb ik tijdens mijn cursussen in Italië geleerd: laat kleuren die je voor het landschap gebruikt, terugkomen in de lucht. Zo ontstaat eenheid en samenhang in het werk.

Nu had ik pas geleden weer zo’n situatie. Een middelgroot landschap (60x80cm, dat is voor mij een courante maat). Ook met een hoge horizon. En ook daar heb ik weer weken naar zitten kijken. Wat was er nou mis mee?


Ook hier kwam ik na veel kijken (en weer wegzetten) tot de conclusie dat de lucht te druk was. Dus die heb ik overgeschilderd en rustig gemaakt. Ook hier gebeurt nu nog maar weinig in de lucht. Het kleine wolkje is misschien wel een leuke eyecatcher, maar het is eerlijk gezegd uit noodzaak geboren, want de onderliggende, opgedroogde en overgeschilderde wolkenpartij is hier namelijk wat pasteus. Dat geeft helaas irritante randjes in de nieuwe, egale lucht. Dus zo’n wolkje kras en poets ik er dan uit. De onderlaag komt daarmee terug, een klein stukje, in de vorm van dit wolkje.


Het wolkje zorgt er ook voor dat er wat aardetinten in de lucht terugkomen. Al is het minimaal. Bovendien heb ik de plassen in de modderweg (of wat is het eigenlijk?! een strook onbewerkte akker misschien?) ook met de kleur van de lucht overgeschilderd. Zo ontstaat meer eenheid in het werk.

Het opvallende is dat ik pas aan de overeenkomst met het zeegezicht van vorig jaar dacht, nádat ik deze lucht had overgeschilderd. Vandaar dat ik een ezel ben die zich twee keer aan dezelfde steen stoot. En misschien is dat maar goed ook. Je moet van dit soort dingen geen gewoonte maken, want dan verval je in herhalingen en dan wordt het schilderen een trucje. Maar een goeie vuistregel is het eigenlijk wel:

hoge horizon vraagt om rustige lucht:

 

Resultaat.

 

Vooraf.

 

Resultaat.

 

Vooraf.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.