Een vrij zwervende ziel

Gepubliceerd op 7 juni 2019 om 15:43

Kunst moet een ziel hebben. Er moet leven in zitten. Technisch knap is niet genoeg. En alleen maar fraai is ook wel saai. Ik vind het overigens een mysterie waarom het me soms wel en soms niet lukt om er leven in te blazen, maar daar wil ik het nu niet over hebben.

Waar ik nu mee zit is of ik – niet zozeer als kunstenaar, maar gewoon als mens – eigenlijk zelf wel een ziel heb, zoals zoveel religies ons vertellen? Hebben wij mensen iets abstracts in ons, dat blijft als we de wereld verlaten? Of zijn we alleen materie? En vergaan wij dus in z’n geheel tot stof, na onze dood?

Vroeger, op de lagere school en in de katholieke kerk, leerde ik dat je zieltje naar de hemel gaat als je dood bent. Over een onverwacht gestorven leerling zeiden ze: “de mooiste bloempjes worden het eerst geplukt”. En dat vonden ze heel troostrijk.

Maar ik vond het verschrikkelijk! Dat deed God dus: hij plukte zomaar iemand weg uit het leven, omdat het een lief kind was. Met angst en beven wachtte ik af of er nog meer kinderen zouden worden geplukt. Het leek me verstandig om niet lief te zijn, want die hemel kon me gestolen worden!

Sindsdien vraag ik me nog steeds af hoe het zit met de ziel. De laatste jaren luister ik wel eens naar muziek met songteksten die hinten op een ziel en op het hiernamaals. Vaak komt in die teksten een soort natuurmystiek om de hoek kijken. Bijvoorbeeld bij de Avett Brothers (in de Verenigde Staten een bekende band):

“(…)

When my body won’t hold me anymore
And it finally, lets me free,
Where will I go?
Will the trade winds take me south
Through Georgia grain or tropical rain
Or snow from the heavens?
Will I join with the ocean blue?*
(…)”

Daarna gaat de tekst helaas verder op het gewone christelijk-religieuze pad en zingen ze over een ontmoeting met de ‘the savior’. Maar dat vergeef ik ze. Het voorafgaande stukje is immers zo mooi! Ik zie het helemaal voor me: het wuivende graan waar je overheen suist en de blauwe golven waarin je soepel meedeint. Je hebt het niet koud, je hebt geen haast, je bent niet bang, je hebt nergens last van. Je bènt er alleen maar… je bent een vrij zwervende ziel geworden!


Soms kun je zoiets ook nu ervaren, terwijl je gewoon in je bastje zit. Eigenlijk denk ik steeds vaker dat mijn werk daarover gaat: over die ervaring van vrijuit waarnemen in de natuur. Over dat moment waarop alles op z’n plaats lijkt te vallen…

*Dit is een stukje van het nummer ‘No hard feelings’ van het album ‘True Sadness’ van de Avett Brothers.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.