home » meer weten? » blog » Weg van FaceBook

Weg van FaceBook

Gepubliceerd op 23 maart 2018 09:28

Eerst even terug in de tijd. In 2010 was ik rijksambtenaar. Namens het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit stuurde ik een groot reclamebureau aan, dat een campagne moest maken om voedselverspilling tegen te gaan. Dat bureau moest ook advertentieruimte inkopen. Bijvoorbeeld bij tijdschriften, maar ook bij de sociale media. Toentertijd was ik zelf nog niet actief op Facebook of Twitter.

Ik wist toen nog amper wat een hashtag was.

Het reclamebureau stelde voor om via FaceBook ‘gerichte advertenties’ te gaan sturen. Dat snapte ik niet. Ze legden me uit dat ‘bepaalde computerprogramma’s’ de accounts van FaceBook-gebruikers konden ‘uitlezen’, zodat we veel te weten konden komen. Bijvoorbeeld wie er interesse had in koken (dus hoogstwaarschijnlijk ook in voedselverspilling). Die mensen kregen dan een ‘gesponsord bericht’ van ons. Anderen kregen dat niet.

Ik moest daar even op kauwen…

Als in een database staat dat je van koken houdt, is je privacy misschien niet vreselijk geschonden. Maar toch… Hoe ver kon dit uiteindelijk gaan? Terwijl ik daarover liep te dubben, maakte vrijwel niemand op het ministerie zich er zorgen over. De algemene gedachte was: het kan geen kwaad, want die mensen zetten het toch zelf op FaceBook?! Daar hebben ze een punt, dacht ik toen.

Toch heb ik sindsdien FaceBook nooit vertrouwd.

Ik merkte vaak dat er gebruik werd gemaakt van mijn internetgedrag. Zocht ik bijvoorbeeld in Google naar een vakantiehuisje, dan kreeg ik daarna in FaceBook reclame voor vakantiehuisjes. Hoe wist FaceBook dat zo goed?! Ik voelde me bespioneerd. Dus ik heb vaak gedacht: ik stop ermee.

Desondanks bleef ik er gebruik van maken. Rond 2014 heb ik zelfs een bedrijfsprofiel aangemaakt, waarop ik mijn werk wilde promoten. Dat lukte in het begin wel redelijk, maar mijn post werd steeds minder vaak bezorgd. Dat wil zeggen: FaceBook toonde mijn schilderijen nog maar mondjesmaat in de tijdlijnen van mijn volgers. En ik kreeg steeds vaker de aansporing om te gaan betalen om mensen te bereiken. Terwijl het oorspronkelijk gratis was. Dus mijn wantrouwen en ergernis namen toe. Ik was het eigenlijk zat.

Maar iedereen was weg van FaceBook.

De stroom fijne vakantiefoto’s, grappige filmpjes en leuke quizjes kende geen einde. En die berichtjes was ik eerlijk gezegd ook een beetje zat.

Plotseling kookte die pan vol pruttelend ongenoegen helemaal over. Dat was rond 20 maart, toen ik las hoe we bedonderd zijn door FaceBook: een schimmig bedrijf met de naam Cambridge Analytica kwam wederrechtelijk in het bezit van de inhoud van miljoenen FB-accounts. FaceBook keek de andere kant op…

Het ging niet ‘gewoon’ om commerciële belangen. Er waren politieke opdrachtgevers in het spel. Zij wilden zoveel mogelijk weten van zoveel mogelijk - vooral Amerikaanse – kiezers. Met als doel het beïnvloeden van hun stemgedrag.

To know you is to manipulate you.

Hoe ging dat ‘uitlezen’ van persoonlijke informatie in z’n werk? Er werd geoogst via persoonlijkheidstestjes. Zonder jouw toestemming. Oók als je zelf nog nooit zo’n testje hebt gedaan op FaceBook, is de kans groot dat er langs die weg allerlei informatie over jou is vergaard, omdat een FaceBook-vriend wél zo’n testje heeft gedaan.

Dat het uiteindelijk zó ver zou gaan, vermoedde ik niet, toen ik destijds namens het ministerie opdracht gaf voor het plaatsen van ‘gerichte advertenties’. Maar een ‘niet-pluis-gevoel’ heb ik altijd gehad.

 

Nu ben ik ook weg van FaceBook.

 

Ik heb mijn bedrijfspagina opgeheven en mijn persoonlijke account verwijderd. En passant heb ik mijn hele ‘online communicatiestrategie’ omgegooid: op Twitter en Linkedin zet ik ook geen foto’s meer van nieuw werk. Deze accounts heb ik overigens wel aangehouden. Op Twitter kan ik af en toe ‘iets roepen’ over de actualiteit. Dat vind ik wel leuk. En op Linkedin staat een beknopt CV, voor het geval iemand zich ervan wil vergewissen dat ik niet van de straat ben.

 

De reden om minder gebruik te maken van deze platforms, is vooral dat de respons niet opweegt tegen de energie die het kost. Het is namelijk een hele klus om regelmatig berichten te maken met goeie foto’s, duidelijke tekstjes en de juiste hashtags erbij. Die energie steek ik liever in het schilderen.

Nieuw werk zet ik voortaan op Instagram.

Instagram is een geschikt medium voor beeldende kunst. (Maar ongetwijfeld is het ook niet te vertrouwen.)
Verder kun je als belangstellende natuurlijk terecht op deze website. En ik blijf mijn nieuwsbrief Atelierbericht sturen via email. Dat doe ik ongeveer zes keer per jaar. De adreslijst wordt voor geen enkel ander doel gebruikt. Het abonnement is gratis. Er staat geen reclame in. Bovendien: je mag ondertussen stemmen op wie je maar wilt ;-)

Schrijf je in, als je Atelierbericht nog niet ontvangt. Je bent van harte welkom als nieuwe abonnee.

 


«