home » meer weten? » blog » Een witte buik

Een witte buik

Gepubliceerd op 6 november 2017 12:46

Waarom Lakenvelders schilderen?

Begin jaren zeventig zag ik ze voor het eerst: de Lakenvelderkoeien. Ik wist nog niet dat ze zo heten. Ik was een jaar of acht en ik keek met verbazing, want wat ik daar zag waren koeien met een broekje en een hesje aan. En een witte buik ertussen. Dus noemde ik ze ‘Bikini-koeien’.

 

Die hoefden zich niet te schamen voor hun witte buik, daar in die groene weide. Terwijl ik me in het zwembad nauwelijks durfde te vertonen met mijn bikini aan, vanwege mijn witte buik.

 

Ben ik ze daarom ruim veertig jaar later gaan schilderen? Misschien, maar dan komt er wel een reden bij. Het ‘laken’ (die witte buik dus) kan namelijk allerlei mooie vlakverdelingen geven in een compositie op het schilderdoek. Van opzij zie je een breed wit laken, vanaf de voor- of achterkant zie je alleen een streep, of een soort cirkel zelfs.

 

Bovendien: als kudde staan ze bijna ritmisch in de wei. Je ziet allemaal zwarte, roodbonte en witte vlakjes, organisch neergedwarreld in het landschap.

 

Lakenvelders hebben ook karaktervolle koppen. Je kunt ze allerlei gevoelens toedichten. Maar dat geldt voor alle koeiensoorten. Ik denk dat mede daarom koeien een geliefd schilderthema zijn. Ze hebben ‘personality’.

 

Pas geleden hoorde ik dat Lakenvelders ook ‘mergpijpjes’ worden genoemd. Dat zijn rechthoekige cakejes, omhuld met wit marsepein en met donkere chocolade aan de uiteinden. Een grappige vergelijking, maar voor mij blijven het ‘bikinikoeien’.

Naar de schilderijen.


«   »