• nieuwe webshop met inspirerende kunst
  • veilig en gemakkelijk online bestellen
  • set prachtige kunstkaarten in webshop

Kleur bekennen in crisistijd

Gepubliceerd op 22 april 2020 om 04:47

Het zonlicht speelt in zee (2020) olieverf op doek, 60x80cm €695

 

Ik heb geen vitaal beroep. En ik kan je ook niet helpen met je subsidieaanvraag. Mijn werk is overbodige franje. Ik maak schilderijen. Dus had ik gisteravond tijd om naar de wekelijkse persconferentie van de minister-president te kijken. Hij zei dat we kankerpatiënten nu niet langer op noodzakelijke operaties kunnen laten wachten, want dan gaan er doden vallen. Ondertussen zat onze minister van Volksgezondheid blijkbaar met zijn Corona-appjes te spelen, want hij was er niet.

Hoe voel je je dan, als kankerpatiënt? Probeer je dat eens voor te stellen.

Voor mij is dat niet zo moeilijk, want op 1 mei vorig jaar werd ik geopereerd aan schildklierkanker in mijn long. Wat overigens iets anders is dan longkanker. Dus vandaag een jaar geleden zat ik daar enorm tegenaan te hikken. De spanning die ik in mijn lichaam voelde, was om te snijden. Ook omdat ik al een zenuwslopend traject van vier maanden onduidelijkheid achter de rug had. Met daarin de hoofdrol voor een PET-scan die verschillend werd geïnterpreteerd in verschillende ziekenhuizen door verschillende specialisten. Die daarover ook nog eens belabberd met mij communiceerden. Enfin, ik zal je de ellende verder besparen. Maar geloof me, zo’n vagevuur als voortraject is helemaal niet ongewoon bij een kankerdiagnose.


Kun je je dus hierin verplaatsen: je hebt een akelig ziekenhuistraject doorlopen en dat heeft geleid tot de diagnose kanker, je weet dat je een groeiende tumor hebt, de klok tikt, je wacht op je operatie, maar die wordt uitgesteld wegens Corona. Dan word je steeds banger en je weet je geen raad. Hoe langer het duurt, hoe erger het kan worden; een uitzaaiing is zomaar een feit.

En dan zegt de minister-president op televisie dit: kankerpatiënten kunnen nu niet langer meer wachten, anders vallen er doden. Voel je dan een sprankje hoop, omdat het probleem éindelijk tot dit niveau is doorgedrongen? Of word je alleen maar wanhopiger, omdat het je nog meer met je hopeloze situatie confronteert?

Ik weet wel hoe ik me gevoeld zou hebben, als ik nu – en niet vorig jaar – op die operatie zat te wachten. Groen en geel van ergernis. Witheet van woede. Een rooie waas voor mijn ogen. 
Nu zit ik in gunstiger vaarwater – maar je weet nooit hoe lang dat duurt – en ik slaap er evengoed niet van. Dat de blinde paniek om de ene bedreigende ziekte ervoor zorgt dat we de andere bedreigende ziekte gewoon maar even negeren en over het hoofd zien. Ik had het tot voor kort niet voor mogelijk gehouden. In dit nuchtere, welvarende land.


En wie gaat welke concrete stappen zetten om de achterstand in te lopen? Enkele weken geleden vonden de gezamenlijke belangenbehartigingsorganisaties nog dat we vooral moesten kijken naar waar het wél goed ging. Toen ben ik daar even afgehaakt.
Dat de minister-president dit probleem nu eindelijk onder ogen ziet, wil ik dan toch maar als een lichtpuntje proberen te zien. Hoe moeilijk dat ook is, want daarmee is het probleem nog lang niet opgelost.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.