home » Mafkees

Mafkees

Gepubliceerd op 3 april 2017 14:32

“Kunstenaar. Het is een vreemd beroep."

Dit blog is geschreven in april 2017 en gaat over de kunstenaar Armando die helaas op 1 juli 2018 is overleden.


Een flard uit de presentatie van Armando's nieuwe dichtbundel Liever niet:

Armando: “Kunstenaar. Het is een vreemd beroep. Je maakt iets, maar daar is helemaal geen behoefte aan.”
De interviewster sust: “Als een kunstwerk er eenmaal is, kan er wel degelijk behoefte aan zijn.”
“Maar dat weet je niet,” zegt Armando koppig. "Niet vooraf."

Het is zondag 2 april 2017 en we zitten op de sfeervolle zolder van de Veldkeuken, naast Museum Oud Amelisweerd (MOA). Daar zijn wisselende tentoonstellingen van Armando, vaak in combinatie met werk van andere kunstenaars.

Armando is bekend als schrijver, schilder, beeldhouwer, acteur en muzikant. Mijn bewondering gaat vooral uit naar – hoe kan het anders – zijn schilderwerk. En ik wilde hem wel eens in levende lijve zien. Nu het nog kan. Hij is 88. “Misschien ben ik onsterfelijk, maar dat weten we nog niet,” zei hij onlangs in een interview. Voorlopig ziet hij er nog vitaal uit.

De nieuwe dichtbundel draagt de toepasselijke titel Liever niet. Armando wil namelijk liever geen gedichten schrijven, maar het gebeurt gewoon. Hij zegt over zijn kunst: “Het dient zich aan. Het wil gemaakt worden. Door wie? Door deze mafkees.”

Het publiek grinnikt. Hij bespeelt ons en hangt de sul uit. Hij heeft zogenaamd niks te zeggen over zijn eigen tijd.

Tegelijk meent hij het ook echt, want zijn werk neemt een loopje met hem. Het staat onverwacht voor zijn neus. En dan moet hij aan de slag. Dat ergert hem wel eens: “Wéér zo’n stom gedicht!” Daar lacht het publiek om. Dus doet hij er graag nog een schepje bovenop: “Ik heb wel wat anders te doen!”

Hij roerde gisteren een paar essentiële punten van het kunstenaarschap aan. Om te beginnen: als kunstenaar weet je nooit wanneer ‘iets zich aandient’, of wanneer je inspiratie krijgt. Bovendien: als ‘iets gemaakt wil worden’ en je gaat dus aan het werk, weet je zelden wat het resultaat zal zijn. En ondertussen: niemand zit erop te wachten! Een vreemd beroep. Dat kan ik beamen.

Waarom dóe je het dan? Je kunt het ook laten. Gewoon een baan zoeken. Of een bloemenwinkeltje beginnen. Het punt is: dan ben je daaraan gebonden. Als er dán wordt aangeklopt door ‘iets wat gemaakt wil worden’, moet je niet thuis geven. Dan moet je doen alsof je het niet hoort, want je hebt immers geen tijd!

Ik heb het geklop lang genoeg genegeerd. Vroeger. Af en toe deed ik hooguit de deur op een kier. Het begon echt onbeleefd te worden! Bovendien werd het benauwd, daar achter die gesloten deur.

Zodoende begrijp ik Armando wel.

 

Op de foto: het schilderij Seestück van Armando, momenteel te zien in Museum Oud Amelisweerd.


«   »