Een oude liefde

Gepubliceerd op 25 oktober 2016 13:22

Laatst vroeg iemand mij: waarom schilder je eigenlijk zeegezichten?

Ik wist niet direct het antwoord, maar ik moest wel meteen aan vroeger denken. Als middelbare scholier fietste ik vaak naar zee. Meestal niet in de zomer, want dan lag iedereen te ‘bakken’ op het strand. Dat verpestte mijn uitzicht. Dus liever in het voor- en najaar, of in de winter.

De zee is een oude liefde van me. Hij was er altijd en hij gaf me de ruimte.

Nog steeds is hij altijd dezelfde en toch altijd anders. De golven, het zand, de kleuren, de lichtval en de wolken. Nooit zijn ze hetzelfde. De temperatuur, de luchtvochtigheid, de wind… altijd anders.

Nooit saai. Altijd een andere stemming.

Dat humeur wil ik weergeven in verf: kabbelend of woest, teruggetrokken of aanvallend, somber of opgewekt. Elke stemming vraagt om een ander kleurpalet en om een andere manier van verf op het doek aanbrengen.

Dus het schilderen gaat ook altijd anders.

Soms mag het er gladjes uitzien en soms heb ik juist grote klodders verf nodig. Of een combinatie daarvan: kalme zee met woeste wolken, of woeste zee met ijle lucht. Het kan allemaal.

Dat afwisselende maakt een oude liefde nog steeds aantrekkelijk. 

 

*De foto heb ik onlangs gemaakt in Bergen aan Zee.


 »